| |
 |
|
Ontmoeting met Natuurwezens
Spiritualiteit | Channels
|
15 Oktober 2008 | 22:25:14
|
 In deze tijd verandert er veel op aarde, zij ontwikkelt zich naar een volgend niveau. Juist in deze turbulente overgangstijden is het belangrijk om ons te verbinden met de Natuurwezens. Zij zijn er al lang, maar worden in onze menselijke wereld pas een werkelijkheid als wij ons van hun bestaan bewust worden. In samenspraak met de natuurwezens komen wij tot een verdieping van onze relatie met Gaia, de aarde. De behoefte bestaat zowel vanuit de mens als vanuit de natuurwezens om samen te gaan werken aan het herstel van de energiebalans van de aarde.
Mijn ervaring is dat als je de natuur in gaat met de intentie de natuurwezens te ontmoeten dat ze je met open armen ontvangen. Elke keer weer voelt het als een feest.
Ik organiseer samen met Moniek Hulskes en Hans Bloemhof regelmatig de workshop "Ontmoeting met Natuurwezens" in Den Treek in Leusden (nabij Amersfoort). Data van de eerstvolgende workshop kun je vinden in de agenda van mijn website
Meer informatie kun je hier vinden. We verzamelen op de parkeerplaats tegenover het stenenwinkeltje, Treekerweg 44 in Leusden.
Er is eventueel ook een mogenlijkheid om met ons mee te rijden vanuit Amersfoort.
Kosten: 20 euro (incl. koffie, thee en iets lekkers)
Daarnaast ben ik gestart met een natuur en elementaalwezens hyves. Deze hyves is bedoeld voor mensen die zich verbonden voelen met de natuurwezens. Je kunt hier je ervaringen delen of ervaringen van anderen lezen als je er meer over wilt weten. Je vindt hem hier
Grote beuk in " Den Treek" Een van de plekken waar we komen tijdens de workshop.
|
|
|
|
Heiligbergerbeek
Natuur
|
03 Oktober 2008 | 22:00:05
|
Vorige week wezen wandelen in het lockhorsterbos hier vlakbij, waar de heiligbergerbeek doorheen stroomt. Het leek wel een sprookje, zooooo mooi! Stromend tussen de bomen, in het herfstzonnetje. Gelukkig had ik mijn fototoestel bij me.
|
|
|
|
Mooie bomen in september zonnetje
Fotografie | Ik
|
20 September 2008 | 23:36:26
|
Vanochtend met Moniek door de tuin van Onze Lieve Vrouwe Ter Eem (Amersfoort) gelopen. Het was zoooo mooi daar met de dauw op het gras en het lage september zonnetje. En zo stil. Gelukkig had ik mijn foto toestel bij me want er waren daar zulke mooie bomen. Echt zo blij dat het se  ptember is.     
|
|
|
|
Bomenritueel
Spiritualiteit | Ik
|
20 September 2008 | 22:26:33
|
 Niets vermoedend fiets ik naar het plein voor een boodschapje. Ik hoor in de verte al een onheilspellend lawaai. Shiiiiiiiit alle bomen omgehakt er staan er nog twee. Wel 30 a 40 kastanje bomen stonden daar. Dag in dag uit genoot ik van die bomen. In het voorjaar als de eerste blaadjes er aan kwamen, daarna als ze bloeiden met hun rode kaarsen. In de herfst als ze hun kastanjes lieten vallen en in de winter als lampjes in hun mooie kale takken sierden. Zoals met alle bomen in mijn omgeving was ik ook met deze diep verbonden. Kleddeng, alsof ik een stomp in mijn maag krijg. De tranen schieten in mijn ogen en de eerste opwelling is dat ik gelijk rechtsomkeert maak naar huis. Maar de boodschapjes moet ook gedaan en Jasmijn is met mij mee omdat ze van haar eigen centjes iets wil kopen. Dus ik verbijt me en loop de winkel in. Echt helemaal geshockt. Pffffff. Eenmaal weer thuis aangekomen doe ik mijn best om het maar te accepteren, ik doe er namelijk toch helemaal niets aan. Dus adem in adem uit en laat het los. Oké. Een dag later ga ik weer op m'n fietsje richting plein (ben niet goed in het dagen vooruit plannen qua boodschappen dus ik ga elke dag) Daar aangekomen lukt het me aardig om het te accepteren. Maar als ik naar die stompen kijk, ze hebben ongeveer 50 cm van de stam laten staan, voel ik dat de energie er nog helemaal boven hangt, alsof het geamputeerd is. Het voelt echt helemaal niet oké. Ik ben op het moment de boeken van Marko Pogacnik aan het lezen en waarin hij zulk soort situaties beschrijft en dat hij met mensen erop uit trekt om zulk soort plekken weer in harmonie te brengen. En altijd als ik dingen lees ga ik er zelf mee aan de slag en verbind ik het met m'n dagelijks leven dus zo ook nu. Dat kunnen wij ook, maar omdat nu op mijn eigen boodschappenplein te doen met alle winkelende mensen boodschappen karren en parkerende auto's en niet in de laatste plaats iedereen uit mijn buurt die daar ook zijn boodschappen komt doen. Intussen had ik al wat mensen bij elkaar getrommeld om dit samen mee te gaan doen en leg mijn "probleempje" voor. Nou dan doen we het toch als het donker is oppert Moniek.
 Zo gezegd zo gedaan, Hans zoekt een mooie steen uit en wij allemaal een mooie glimmende kastanje en daar gaan we, met z'n vieren in het donker, op naar het plein. Hans, Moniek, Lia en ik. Heerlijk is het buiten, in september ruikt het zooo lekker. Eenmaal daar aangekomen, zien we gelijk de stronk waar we straks de steen en de kastanjes gaan neer leggen. We besluiten dat we eerst even het hele plein rond lopen langs alle omgezaagde kastanjes. We raken alle stronken even aan. Pffff dat voelt voor mij wel heftig zeg. Ik voel vooral aan de ene kant bij elke boom mijn zonnevlecht samen trekken en het voelt echt pijnlijk. Ik voel dat ik bij elke boom die ik aanraak de energie met me meeneem. Het rare is dat het aan de ander kant veel minder heftig aanvoelt. Nadat we langs alle bomen zijn gelopen gaan we naar de ene stronk waar we ons ritueel gaan doen. Hans legt de steen boven op de afgezaagde stam en wij leggen onze kastanjes erbij. We leggen alle vier een hand op de stam. Dan vraagt Moniek aan de energie of het zich wil verbinden met de steen. In eerst instantie duurt het even vooral van de bomen aan de heftige kant. Dan begint de energie in beweging te komen, als een soort sneeuwbal, er ontstaat een soort multi dimensionale lemniscaat met als middelpunt onze steen. Wij ervaren dat alle vier. Dan voelen we dat de energie zich helemaal in de steen terug trekt.
We blijven nog heel even staan, dan pakt Hans de steen op en laat ons voelen dat hij helemaal warm is, echt een wonderlijk gevoel, voor ons een teken dat de missie tot zover is geslaagd. We pakken elk onze kastanje en gaan op weg naar de plek waar we de energie heen brengen, het bosje achter ons huis, het paardewed
Hans loopt voorop met de steen en ik daarnaast. Het voelt haast plechtig. We worden ons ineens bewust dat er een hele stoet natuur (boom) wezens achter ons aanloopt. Ik voel dat ik verschuif naar een andere bewustzijnsstaat, de hoedanigheid van mijn elvenzelf, ik loop zelfs anders dan dat ik anders loop. Het is zo bijzonder, dat kan ik echt met geen mogelijkheid beschrijven. Haast magisch. We lopen het donkere bos in, er zijn vaak zwervers en junks in dat bos te vinden en m'n menselijke zelfje voelt zich een beetje onveilig, maar als ik dan weer verschuif naar mijn natuurwezens bewustzijn dan voel ik me zo ongelofelijk thuis in het donkere bos, met al die natuurwezens die achter ons lopen. Het verschil in gevoel is gewoon tastbaar.  Helemaal thuis in verbinding met mijn meest authentieke zelf. Op de plek aangekomen legt Hans de steen op een bemoste boomstam tussen het gras en de brandnetels. En ogenblikkelijk voelt het bosje anders, verrijkt ofzo. We voelen de energie vrij komen. De deva van het bosje, een ruimtefee (een natuurwezen dat de balans tussen natuur en cultuur bewaart), die ik altijd boven het bos ervaar, bedankt ons. Ook hier schieten woorden weer tekort. Ik voel me zo één, en vind het zo bijzonder dat ik dit aan het doen ben met deze mensen en deze natuurwezens. Eigenlijk wil ik hier wel gewoon blijven. Maar ja.... Als we voldaan terug naar huis gaan laten we de steen nog een nachtje liggen, de kastanjes nemen we nog even mee, die gaan Hans en ik morgen planten in het paardewed. Nu maar afwachten hoe het morgen voelt als ik door het paardewed fiets op weg naar het plein om mijn boodschappen te doen.
Ik laat het jullie nog wel weten......
 |
|
|
|
The beauty of life
Spiritualiteit | Channels
|
26 Juli 2008 | 12:49:46
|
  Hieronder een stukje uit shoud 10 "Brief aan ontwakende mensen" van de kwantumsprong reeks van de Crimson Circle. Ik was er zo door geraakt, het is zo mooi. Ik houd zoooooo veel van de aarde en het leven (ondanks dat ik soms ook wel erg loop te kutten  ), dat ik af en toe gewoon niet weet waar ik het laten moet, dus een diepe herkenning, wat hier gezegd wordt.
The Beauty of Life
I’m allowing myself to feel the fullness of the human experience. I
have to add something here that I want all of you to feel this next
month. There is nothing like the beauty of the human reality, of Earth,
of this three-dimensional existence. Now I know some of you think to
yourselves, “But the beauty is in the heavens.” Oh, and it is
beautiful. You say “The beauty is in the crystalline realms.” Oh, and
they are unimaginable. You say “The beauty is in the ability to be free
of the body,” and that is true to a degree. But true beauty in the
fullest way – a beauty that encompasses physical reality, beauty that
takes all of your senses into play and involves them, a beauty that is
felt deep within the soul and can be experienced in a physical body –
can only be found on Earth. The truest beauty that I have ever
experienced in all of my lifetimes on Earth and all of my times between
lifetimes, I can truly say that the beauty is found on Earth.
 Earth
has its challenges and difficulties, but these are illusions, dear
friends. They are just illusions. Duality is just an illusion. Fear is
an illusion that plays into the grand beauty of life. The beauty is
right here.
So many humans are missing it. They have blinders on. They have gotten
themselves in such a goal mentality. They’re always looking somewhere
else for the beauty and always assuming that it is somewhere else. But
I can tell you right now that true beauty in the greatest form found
anywhere in the universe is right here.
I know, on your difficult days it seems like anything but beauty.
It seems like stress and fear and uncertainty. But imagine if you can
stop trying to push those things away as well – stop trying to run from
fear, stop trying to control the old human aspect, stop worrying about
what’s going to happen – you’re going to begin to appreciate a true
beauty of life. Stop worrying about things like death. Death, as we
talked about in our last Shoud together, death is beauty in itself. The
experience of honoring and thanking the physical body in your last
moments, the experience of remembering everything you’ve done without
judgment or without blame, that is beauty. And the release of the
physical back into your more spiritual state, what a beauty.
But what compels the spirit to keep coming back here to Earth? What
compels it to have lifetime after lifetime? Some would like to say
“karma.” Some would like to think it’s because there are deeds
unfinished. Some would like to get you into believing that you have to
right the wrongs of the past. But what if there were no wrongs? What if
there was just beauty? That is what compels a soul to create another
incarnation and another experience. That and that alone.
It is time to get off of this old concept of sin and karma,
retribution. It is time to once again accept the total beauty of life.
I would love to do a separate Shoud just on the beauty. I’m seeing
things now from both perspectives – from the spirit and from the human.
I’m sensing through the eyes and the ears and the touch of a human, but
I’m also feeling through all of me as spirit. What a great gift you
have given yourselves to be on Earth right now. What a time we all live
in.
http://www.crimsoncircle.com/channelseries/quantumleap/10quantum06-08.htm
|
|
|
|
De beker
Spiritualiteit | Ik
|
21 Juli 2008 | 11:13:35
|
Ik loop de trap af naar beneden, diep de aarde in. Daar woont de vrouwe
van de volheid van het leven. Ik wil graag wat opheldering over een
plek in mijn lichaam, net onder mijn keel. Er zit daar iets, een ding.
Ineens voel ik dat daar een beker zit, zo’n soort tinnen beker op een
voet, het lijkt ook wel zo’n avondmaal beker. Hij is ook gevuld met een
rode vloeistof. Ik hoor: “dit is de beker die je niet wil drinken”. Ik
voel zooo’n diep verdriet. Ik hoor “Het verdriet houdt je tegen”. Ik
klap bijna dubbel van het verdriet, alsof mijn hart breekt. De
scheiding die je zelf maakt, daar gaat het de hele tijd al over. Het
heeft met thuis te maken, mijn thuis. Ik voel dat als ik de beker leeg
zou drinken dat er iets in mij heel wordt. Alsof de losse delen één
worden. Waarom drink ik hem dan niet? Omdat de verbinding met thuis
zoooo pijnlijk is en tegelijkertijd voel ik zo’n verlangen. Ik ontzeg
me iets wat me al lang toebehoord, uitvloeiend uit de oude illusie van
de scheiding. Ik voel nu dat de rode vloeistof staat voor het bloed van
de aarde, als ik drink kies ik ten volle om hier te zijn en me helemaal
met de aarde te verbinden. De wortel van de pijn ligt in de angst om
mijn verbinding met thuis te verliezen. Ergens blijf ik dus overal
tussen hangen. Het is tijd om te drinken.
Ik drink en geef me over aan de duizelingwekkende val in het
diepste van de aarde. Ik ben los. Ik breek in duizend stukken. Er
ontstaat een universum op zich, ik….de cirkel van ik….God…..ik ben ook
God. Durf ik dit…..durf ik los van God te zijn….durf ik zelf God te
zijn…..dat is dus waar het om draait….daar ga ik mij maar op richten de
komende tijd.
|
|
|
|
VirtualLight- Beacons of Light # 6 July 2008
Spiritualiteit | Channels
|
21 Juli 2008 | 10:13:43
|
Hieronder een filmpje van Steve Rother van "bakens van licht" van juli 2008. Het is zoooo mooi en voor mij valt hiermee zoveel op z'n plek. Het is wel engels.
From Steve:
This
message was a recap of what is directly ahead. They said that moving
our experiences from the time line is the next step in evolution. The
began with "Dear Creators" and went on to say that a Sexual Energy
activation is ahead. This is different from the Infusion of which they
spoke recently. The said that Sexual Energy is what happens when the
soul is firmly connected to the body. That lets more light through your
body and it is felt as sexual energy. In this message they told for the
first time their knowledge as to when the soul actually enters the body
and how the body is allowing the brain to grow back together rather
than to be separated into the two lobes. They group says the veil
exists between the two lobes of your brain and the rewire is closing
that gap. That, according to the group, is also closing the gap between
Heaven and Earth.
Big hugs
Steve Rother
The Beacons of Light message for July is:
"Transition Into Passion"
~
What's Ahead for Lightworkers.
|
|
|
|
Griep, hondsdraf en een reisje naar mijn jeugd
Gezondheid | Ik
|
21 Juli 2008 | 10:01:58
|
 Donderdag stond ik op met een vervelende griep, koorts en brak, pffff, verder loop ik al weken te snotteren, te niezen en te hoesten. Ineens rijst het vermoeden dat ik misschien wel allergisch ben voor de poes, sinds die tijd heb ik er last van.
Maar goed, gisterenochtend denk ik, ga maar eens even een goed theetje voor mezelf zetten, met kruiden uit de tuin. Ik in m’n ochtendjasje de tuin in. Salie blaadjes tegen de keelpijn, de koorts en tegen verslijming (haha dat klinkt lekker) en ik had een drang naar hondsdraf, dat moest er zeker in. Hondsdraf is een plantje met kleine paarse bloemetjes wat over de grond kruipt. Het staat vaak dicht bij brandnetels omdat de gekneusde blaadjes verlichting brengen als je je hebt gebrand aan een brandnetel. Verder kun je het gebruiken bij ontsteking van de luchtwegen, diarree, opgezette lymfeklieren, je kunt het ook door de sla snipperen of door de
 soep doen, een tonicum voor het bloed volgens Mellie Uyldert.Ergens moest het staan in onze tuin, achterin onder de hortensia in de buurt van het boomstronkje. Ik zoeken, maar zag nergens geen hondsdraf, het is in dat hoekje een wirwar van kruipende planten, klimop, gele dovenetel, maagdepalm en een soort kruipende campanula, dus ik nog eens overal onder kijken en ja hoor, daar zag ik een klein blaadje wat op hondsdraf leek. Toch nog even ruiken voor de zekerheid, ik pluk het blaadje af en wrijf er even over en ruik, o jaaaa onmiskenbaar hondsdraf.
Ineens ben ik weer in mijn jeugd. Op mijn vierde kwamen wij in Scherpenzeel wonen in een huis met een enorme tuin. Toen wij er in trokken stond het helemaal vol met lang gras, als je je daar in achterover in liet vallen, kon je daar heel lang liggen zonder dat iemand je vond, starend naar de hemel en in verwondering kijken naar alle vormen in de wolken. Als je de hele tuin doorliep grensde het daar aan een weitje waar drie shetlandertjes in liepen. Rechts achterin was de berg, die was waarschijnlijk ontstaan door dat daar het tuinafval werd neer gegooit, maar voor ons was het “de berg”. Op die berg groeide dus hondsdraf en daar rook het anders dan in de rest van de tuin. Nu weet ik intussen dat dat het onmiskenbare hondsdraf geurtje was. Op de berg wemelde het van de spinnen, van die spinnen die je ook vaak in het droge gras ziet, van vlugge loopspinnen met dikke zwarte poten. Ook liep er een keer een pad op die berg dus woonde er in mijn beleving op de berg ook padden. Door die spinnen durfde ik meestal niet op die berg, heel af en toe periodes dat ik het wel durfde en dan liep ik die berg op en dat gevoel als je dan boven op die berg stond. Een soort triomfantelijk overwinningsgevoel. Op een gegeven moment overwon de spinnenangst het dan weer en bleef ik veilig beneden. Die tuin is zoooooo belangrijk voor me geweest, ik heb daar zoveel tijd doorgebracht dromend in mijn ééntje als ik om zes uur al wakker was. Hele gesprekken had ik met mezelf en de tuin. Avonturen beleeft met vriendinnetjes. Links hadden we een groentetuin en rechts een bloemen tuin met berenklauwen, smeerwortel, vingerhoedskruid, monarda’s, riddersporen, monnikskappen en nog veel meer. In het  midden liep het iets in een dalletje en daar lagen houtstammetjes waar je overheen kon lopen en er was een ingegraven metselkuip als vijvertje, daaromheen stond salvia horminum en springerig gipskruid. Op die hout stammetjes zat ik dan vaak te mijmeren en niemand kon me daar dan zien. Mijn moeder had bomen gepland die groot werden, een esdoorn, een berk, een kerstboom en een appelboom die gegroeid was uit een appelpitje van een golden delicious. Toen ze later toen ik het huis al uit was ging verhuizen heb ik zo moeten huilen om die bomen en de tuin. Maar dankzij de hondsdraf ben ik toch even terug geweest. En zelfs nu nog biggelen de tranen over mijn wangen als het terug beleef. Hoe je als mens verbonden kan zijn met een bepaalde plek. En toch ervaar ik nu steeds meer dat scheiding niet bestaat, dat niets verloren kan zijn en dat ik de tuin mee neem waar ik ook ga. Ik pluk mijn blaadjes hondsdraf loop naar binnen om mijn theetje te zetten. Eigenlijk kun je hondsdraf en salie in de melk afkoken maar dat vind ik echt te vies. Dus ik doe het met water. Even later ga ik in de tuin zitten met een grote mok zelf gebrouwen kruidenthee en bij elke nipje proef ik de hondsdraf er bovenuit.
 |
|
|
|
|
|
